1. Hypervisor: در این معماری، از یک پلتفرم مجازی‌سازی استفاده می‌شود که به عنوان هایپروایزر (Hypervisor) شناخته می‌شود. Citrix Hypervisor که در گذشته به نام XenServer شناخته می‌شد، یک هایپروایزر مبتنی بر Xen است که سرورها را به ماشین‌های مجازی تبدیل می‌کند. این هایپروایزر مسئول مدیریت منابع سخت‌افزاری سرورها (مانند پردازنده، حافظه و ذخیره سازی) و اجرای ماشین‌های مجازی است.
2.  

Delivery Controllers: نقش مرکزی تو معماری Citrix VDI دارن. اینا مسئول مدیریت و کنترل دسکتاپ‌ها و برنامه‌های کاربردی مجازی هستن. Delivery Controllers وظایفی مثل تخصیص منابع سرور، مدیریت کاربران و ارائه دسکتاپ‌ها و برنامه‌های کاربردی رو انجام میدن.

Virtual Desktop Agents یا VDA: نقش عامل‌های دسکتاپ مجازی رو ایفا می‌کنن. اینا تو ماشین‌های مجازی نصب میشن و اجازه میدن که دسکتاپ و برنامه‌های کاربردی روی سرورهای مرکزی اجرا بشن. VDAs با Delivery Controllers در ارتباط هستن و اطلاعات مربوط به دسکتاپ و وضعیت کاربر رو به اونا می‌فرستن.

StoreFront: یه واسط کاربریه که به کاربران اجازه میده به دسکتاپ‌ها و برنامه‌های کاربردی مجازی دسترسی پیدا کنن. این واسط کاربری روی مرورگر کاربران به صورت وب‌محور اجرا میشه و اطلاعات مربوط به سرویس‌های مجازی رو ارائه میده.